KIBRIS’TA TAKSİM ŞART ANCAK...
Güney Kıbrıs’ın izlediği politika Adada ayrılığı kaçınılmaz kılıyor. Papadopulos’un izlediği strateji ve onu şımartanların çıkarları mevcut durumun devam etmesini öngörüyor. Papadopulos bazı gerçeklerin farkında;

Türk bayrağı bugüne kadar çekildiği hiçbir tepeden indirilmedi. O nedenle Papadopulos bütün demeçlerine ve pasif agresif ruh yapısına rağmen Adanın bir daha asla Rum egemenliğine giremeyeceğinin farkında.

Rumlar Adanın tamamına egemen olamayacaklarını bildikleri gibi Türklerin Kıbrıs Cumhuriyeti’ne de yeniden ortak olmasını engellemek istiyorlar. Nitekim Güney Kıbrıs’ın eski dışişleri bakanı Rolandis’in de itiraf ettiği gibi Güney Kıbrıs’ın geçen yıllarda yedi ayrı barış planını ret etmesinin perde arkasında bu gerçek var.

Güney Kıbrıs’ın 1983’te Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Perez de Cuellar’ın barış planını ret etmesinin ardından Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin kurulması muhtemelen çok az Rum’u şaşırttı.

Kıbrıs’ta her zaman etkinin tepkiyi getirdiği gerçeğinden hareketle 1974’teki Yunan darbesinin ardından gelen mutlu Barış Harekatı ve 1983’te de Cuellar’ın planının ardından gelen bağımsızlık ilanı Rum politikacıların “ya Türkler Adadan gitsin ya da kalıp ezilsinler” politikasının ürettiği etkilere yönelik tepkilerdi. Benzer tepkiler Güney Kıbrıs’ın Annan Planı’nı reddinin ardından ve Avrupa Birliği’nin girişinin sonrasında gelmedi. Ama Güney Kıbrıs’ın politikası da değişmedi.

Güney Kıbrıs bu politikasını daima karşılıklı suçlamalarla meydan okumalarla tehdit ve şantajlar ile gizlemeye çalıştı. Birleşmiş Milletler’in masaya koyduğu her planı en ağır dille acımasız bir biçimle suçlayarak kıymetini düşürmeye çalıştı.

Özellikle Annan Planı’nın reddi ile gelinen noktaya bakıldığında Kuzey Kıbrıs’ın Tassos Papadopulos’a “Magosa’nın Karpaz’ın ve Güzelyurt’un iadesini ayrıca Türk ordusunun ve Türkiye’den Kıbrıs’a yerleşenlerin dönmesini kabul etmediği” için müteşekkir olmalı.

Hatta gelecekte Kıbrıs tarihini anlatan kitaplar söz konusu bölgelerden “Papadopulos’un iadesini ret ettiği yerler” ve Türk ordusundan da “Papadopulos’un geri çekilmesine izin vermediği birlikler” diye söz etmesi gayet makul olacak.

Ama Papadopulos’un bütün bu olup bitenlerde bir hata gördüğünü veya hata yaptığını düşünmemek lazım. Nitekim bugün Avrupa Parlamentosu ile Kuzey Kıbrıs arasında bir temas grubu varsa bu da Papadopulos’un eseri.

Papadopulos sinsi bir biçimde Adanın bütünleşmesini önledi ve Kuzey Kıbrıs’ın ilelebet ayrı olmasının altyapısını sağladı. Bu çerçevede Kuzey Kıbrıslı parlamenterler Avrupa Konseyi'nce resmen gözlemci statüsü aldı. Aynı şekilde Ercan Havaalanı 2004'ten beri tüm Kıbrıslı Avrupalı ve yabancı yolcular için yasal bir giriş kapısı oldu. Avrupa Birliği bundan sonra yeni adımlar da atabilir.

ABD Dışişleri Bakanı Rice Papadopulos ile görüşmüyor ama onun Kuzey Kıbrıslı makamdaşı ile görüşüyor. Büyük bir olasılıkla Papadopulos bu durumu kıskanarak izlese de özünde rahatsız olmuyordur çünkü gelişmeler onun arzu ettiği yönde ilerliyor. Bu noktada elbette bir soru sormak lazım; O halde Papadopulos’u aynı hedefler ile yani Kuzey Kıbrıs’ın bağımsızlığı için mücadele veren Denktaş’tan farkı nedir?

Nihayetinde Denktaş da Kuzey Kıbrıs’ın bağımsızlığını istedi ve Kuzey Kıbrıs’ın uluslararası zeminde tanınması için uğraştı. Aradaki fark şöyle; Denktaş Kuzey Kıbrıs’ın bağımsızlığını ve tanınmasını savunurken Kıbrıslı Türklerin haklarının zayii olmamasını amaçlıyordu. Papadopulos ise bütün köprüleri atarak Kuzey Kıbrıs’ın bağımsızlığını pekiştirip tanınmasını kolaylaştırırken Kıbrıslı Türklerin haklarının zayii olması için çaba gösteriyor.

Papadopulos açısından ABD’lilerin kendisini muhatap almamasının 2004’te dönemin Avrupa Komisyonu Başkan Yardımcısı ve Genişlemeden Sorumlu Üyesi Günther Verheugen’in Rumların onu kandırdığını söylemesinin Aralık 2006'da Brüksel'de aşağılanmasının 2004'ten beri eski BM Genel Sekreteri Kofi Annan’ın açıkça Güney Kıbrıs’ı göz ardı etmesi Türklerin hakları zayii olduğu sürece önemli değil. Çılgınlıkları ile ün kazanan Rum DIKO partisinin Avrupa Parlamentosu üyesi Matsakis’in de taksimden söz etmesi aynı çerçevede görülmeli.

Şayet Adada “çözüm için son umut ışığı söndüğünde” taraflar “köprüleri attığında” kesinleşen çerçeve sadece “mevcut durumun uluslararası siyaset ve düzene “göre meşrulaştırılması olursa Kıbrıs Türklerinin hakları zayii olur. Kıbrıslı Türkler şartların getirdiği zorunluluk nedeniyle Rumlar ile bir arada yaşama ihtimalinin yok olması ile kendi yolunu çizmek zorunda kalmış olsa da hem yaşadıkları acılar ve uğradıkları zararlar nedeniyle hem de vakıflar konusu gibi meseleler olmak üzere birçok sahada Kıbrıs Cumhuriyeti’den ayırılmaları dolayısıyla tazmin ve tahsil edilmesi gereken maddi ve manevi hakları vardır.

Adada tarafların belki iç içe yaşaması ihtimali söz konusu olmayabilir. Hatta Papadopulos’un gayretleri ile iki toplum bir çatı altında ve yan yana yaşamak için de hevesini yitirebilir. Fakat bu durum iki kesimin birbirinden alacağının ve vereceğinin birbirine borcunun ve sorumluluğunun basit bir kalem hareketi ile silinmesi için bir neden olamaz.
Böyle bir durumda Güney Kıbrıs’ın sistemden dışlamakla yetinmeyip ayrılığa zorladığı Kıbrıs Türklerinin kayıplarını da telafi etmesi gerekir. Çünkü Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Papadopulos ve ekibinin on yıllar boyunca uyguladığı politikanın bir sonucu olduğu göre bunun bir adının anlamının ve bedelinin olması gerekir.